Globalna slava krivog hotela
Svetlana Popović Vujotić
Turizam
Turističko putovanje je kao početak novog života, zavodljiva iluzija bez koje bi ljudi bili lišeni nade i dinamike. Ipak, ništa kao turizam ne opisuje čovjekovu potrebu da se kreće, istažuje, uči i mijenja se.
„Čovjek putuje da bi tražio ono što nema, a vraća se da bi sačuvao ono što ima“, napisao je Ivo Andrić.
Osnovni motiv zbog kojeg ljudi biraju određenu destinaciju za putovanje je turistička atrakcija koja ih privlači svojim specifičnostima.
Sve što su kroz vrijeme stvorili priroda i čovjek, uz prateću infrastrukturu koja posjetiocima pruža bezbjedan i prijatan boravak, može biti turistička atrakcija.
Mi smo bili na jugu Njemačke, u saveznoj pokrajini Baden – Virtemberg, zbog kuće koju je viševjekovni prkos gravitaciji, doveo do Ginisa.
Ulm je nezavisni gradski okrug unutar Baden – Virtemberga. Ima dugu i bogatu istoriju od kraljevskog posjeda, preko statusa carskog grada, poprišta velikih Napoleonovih bitaka do savremenog tehnološkog čuda, Ajnštajnovog rodnog mjesta i jednog od najpoželjnijih odredišta za život u modernoj Njemačkoj.
Kroz grad protiče rječica Blau, koju brojni kanali i rukavci, zajedno sa Alpskom rijekom Iler, vode u Dunav.
Vodeni putevi kroz stari grad impresivan su ugođaj za veliki broj turista iz cijelog svijeta, zbog čega ga nazivaju „mala Venecija“.
Ribarska četvrt (Fachwerkhaus) je najstariji, najromantičniji i najposjećeniji dio Ulma, koji je zadržao duh prošlih vremena zahvaljujući originalnoj arhitekturi i autentičnom načinu života.
U srednjem vijeku to je bio gusto naseljen radnički kvart u kojem su živjeli zanatlije, kapetani, brodari, ribari.
U podrumima kuća uz obalu, mještani su pleli i popravljali mreže, čuvali vino i ribu.
Prizemlja građevina čiji zidovi su se oslanjali na masivne, spolja jasno vidljive drvene grede, krasile su male radnje i gostionice a na spratovima iznad rječnog kanala, najčešće bez balkona, iza šarenih fasada nazirali su se dnevni boravci i spavaonice.
Dio tog ambijenta od 1406. godine je i kasnogotička drvena ribarska kuća, koja će doživjevši duboku starost postati Kriva kuća (Schiefes Haus).
Istorijska građevina 1443. godine je proširena i produžena prema rijeci Blau kada je dobila spoljašnji izgled i gabarite koje smo nedavno vidjeli u popularnoj Ribarskoj četvrti Ulma.
Sjeverni dio kuće imao je čvrste temelje u zemlji i šljunku dok je južni dio izgrađen u znatno mekšem, močvarnom tlu uz obalu.
Tokom XVII vijeka noseći stubovi počeli su da tonu, neke su greškom stanari posjekli zbog čega se građevina postepeno naginjala ka vodi, prijeteći da se uruši.
Problem je tada samo djelimično riješen.
Autentična struktura i kosi položaj kuće ostali su nepromijenjeni i nakon uspješne obnove i pretvaranja tog objekta u hotel 1995. godine, kada su arhitekti i restauratori dobili prestižnu Nagradu za zaštitu spomenika kulture (Denkmalpreis des Landes Baden – Wurttemberg).
Noseće drvene grede sa južne strane, ojačane su betonskim temeljima …
Kuća je, uprkos sili gravitacije, nastavila da živi sa nagibom između 9 i 10 stepeni (nagib Krivog tornja u Pizi je oko 4 stepena).
Svjetsku slavu kao arhitektonski spomenik kulture i jedinstvena turistička građevina, funkcionalna nakon 600 godina postojanja, stekla je 1997. godine od kada drži zvanični Ginisov rekord kao najnakrivljeniji hotel na svijetu.
Zanimljivo je da zbog kosine objekta unutrašnji podovi u hotelu imaju visinsku razliku i do 40 centimetara. Kako gosti ne bi imali osjećaj da klize ili padaju, sav namještaj je ručno pravljen i precizno nivelisan.
Na zaglavlju svakog kreveta ugrađena je vaga koja posjetiocima dokazuje da spavaju na ravnoj površini, iako su zidovi i podovi oko njih potpuno krivi.
Tuš kabine i kade postavljene su pod suprotnim uglom u odnosu na položaj poda kako se voda ne bi prelivala van kupatila.
Hotel Kriva kuća (Schiefes Haus) ima 11 soba a najizazovnije je boraviti u onima koje su na južnoj strani gdje je nagib najveći.
Ulm je udaljen oko 100 kilometara od Francuske, Austrije, Švajcarske i Lihtenštajna, a najbliži aerodrom je Memingen.
Ovaj tekst nije samo putopisna reportaža, ovo je i priča o evropljanima i onima koji žele da budu evropljani.
Ko je spreman i sposoban da na ovaj način čuva i promoviše svoja kulturna dobra i identitet, spreman je i za društvo evropskih vrijednosti i standarda.